Loading ...
Nga Peter Dickenson, Atlantic Council
Përktheu: Sonila Backa-abcnews.al
Që kur trupat ruse shkelën për herë të parë kufirin ukrainas më 24 shkurt, Kremlini ka përdorur një gjuhë eufemiste për të minimizuar natyrën kriminale të pushtimit. Kjo ka çuar në krijimin e një realiteti alternativ ku trupat ruse janë çlirimtarë fisnikë që zhvillojnë një fushatë kalorësiake kundër nazistëve të poshtër ukrainas që bombardojnë veten dhe organizojnë mizori të rreme duke masakruar popullsinë e tyre civile.
Ndërsa versioni zyrtar rus i ngjarjeve është absurd, kuptimi i vërtetë pas terminologjisë së preferuar të Moskës është thelbësor për audiencën ndërkombëtare që kërkon të kuptojë deklaratat shpesh të çuditshme nga Kremlini.
Nga “gjestet e vullnetit të mirë” te “de-nazifikimi” dhe “rikthimi i tokave ruse”, këtu janë disa nga frazat kryesore nga leksiku i Luftës së Putinit në Ukrainë.
Operacioni Special Ushtarak: Kur lufta nuk është luftë? Kjo mund të ketë qenë logjika e Putinit kur ai shpalli “Operacionin e tij Special Ushtarak” kundër Ukrainës në orët e para të 24 shkurtit.
Pavarësisht se ka zhvilluar luftën më të madhe europiane që nga koha e Hitlerit dhe Stalinit, diktatori rus mbetet paranojak për konotacionet negative të shkronjës “w” që ai e ka ndaluar plotësisht përdorimin e saj në mediat ruse.
Denazifikimi: Putin ka deklaruar se qëllimi kryesor i “Operacionit Special Ushtarak” të tij në Ukrainë është “denazifikimi” i vendit.
Kjo përpjekje për të justifikuar pushtimin duke e portretizuar atë si një kryqëzatë kundër ekstremit të djathtë pasqyron përpjekjet historike të Kremlinit për të diskredituar lëvizjen e pavarësisë së Ukrainës duke e barazuar atë me fashizmin. Pretendimet e Putinit për “de-nazifikimin” janë emocionalisht tërheqëse për audiencën ruse të përhumbur nga tmerret e Luftës së Dytë Botërore, por ato janë gjithashtu thellësisht mashtruese, raporton abcnews.al.
Ukraina e sotme është në fakt një demokraci në zhvillim me një president hebre dhe një krah të ekstremit të djathtë që luftoi për të siguruar 2% të votave në zgjedhjet e fundit kombëtare të vendit. Në realitet, veprimet shpeshherë të trupave ruse në Ukrainë kanë konfirmuar se Kremlini e sheh çdo gjë të identifikueshme ukrainase si “naziste” dhe nuk bën asnjë dallim midis të dyjave.
“De-nazifikimi” i shpallur i Putinit në fakt do të thotë “de-ukrainizimi”. Për sa i përket shumicës së ukrainasve, nazistët e vetëm në vend janë ushtarët rusë që bëjnë një luftë gjenocidale në emër të një diktatori të pavarur.
Objektet Ushtarake: Pushtimi i Rusisë në Ukrainë është shoqëruar me një fushatë masive ajrore bombardimesh dhe sulmesh me raketa në të gjithë vendin.
Ndërkohë, trupat e Putinit që avancojnë ngadalë janë të varur nga sulmet pa dallim dhe dërrmuese të artilerisë që kanë lënë mijëra të vdekur dhe kanë shkatërruar dhjetëra qytete të Ukrainës. Ndërsa e gjithë bota mund të shohë se pjesa më e madhe e Ukrainës tani është në gërmadha, Kremlini mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj akuzave për krime lufte dhe vazhdon të këmbëngulë që forcat ruse të synojnë vetëm objekte ushtarake, raporton abcnews.al.
Bazuar në përvojën e katër muajve të fundit, kuptimi i Rusisë për “objektet ushtarake” me sa duket përfshin Teatrin e Dramës Mariupol, Stacionin Hekurudhor Kramatorsk dhe Qendrën Tregtare Kremenchuk së bashku me qindra shkolla, spitale dhe ndërtesa banimi në të gjithë Ukrainën.
Me hetimet ndërkombëtare për krimet e luftës tashmë duke u zhvilluar, pretendimet e Rusisë në lidhje me “objektet ushtarake” ka të ngjarë të testohen në gjykatë.
Gjesti i vullnetit të mirë: Rusia priste një luftë të shpejtë dhe fitimtare në Ukrainë, por gjërat nuk kanë shkuar sipas planit të Kremlinit. Në vend që të merrnin në kontroll Kievin brenda pak ditësh siç pritej, forcat ruse kanë hasur në rezistencë të fuqishme dhe kanë pësuar një sërë humbjesh të dhimbshme në fushën e betejës. Në një përpjekje të dëshpëruar për të maskuar këto disfata dhe për të mbrojtur dinjitetin rus, Kremlini ka filluar t’i përshkruajë zyrtarisht tërheqjet e tij si “gjeste të vullnetit të mirë”.
“Gjesti i parë i vullnetit të mirë” erdhi në fund të marsit, kur Rusia u tërhoq tërësisht nga veriu i Ukrainës, pasi pësoi disfatë në betejën për Kievin. Pas tërheqjes më të fundit të Rusisë nga pika strategjike jetike e Detit të Zi, Ishulli i Gjarprinjëve, më 30 qershor, Kremlini deklaroi në mënyrë të ngjashme se po tërhiqej si një ” gjest i vullnetit të mirë ” ndaj Ukrainës.
Ukrainasit do të shpresojnë për shumë të tjera të tilla “gjeste të vullnetit të mirë” në javët në vijim, ndërsa ata kërkojnë të zhvendosin forcat ruse nga jugu dhe lindja e vendit të tyre.
Rikthimi i tokave ruse: Në muajt para pushtimit rus, Putin pretendoi se ishte i shqetësuar kryesisht për zgjerimin e NATO-s në ish-BRSS. Që atëherë ai e ka braktisur këtë pretendim dhe e ka shpallur veten trashëgimtar të Pjetrit të Madh.
Duke folur në fillim të qershorit, Putin e krahasoi luftën aktuale me pushtimet e shekullit të 18-të të carit të famshëm dhe deklaroi se si Pjetri, ai tani ishte gjithashtu i angazhuar në përpjekjen historike të ” rimarrjes së tokave ruse “. Putini nuk e ka fshehur kurrë faktin se ai e sheh territorin e Ukrainës si tokë historikisht ruse, raporton abcnews.al.
Për vite me radhë, ai ka mohuar të drejtën e Ukrainës për të ekzistuar, ndërsa pretendon se të gjithë ukrainasit janë në fakt rusë (“një popull”). Pyetja e vërtetë është se cilat kombe të tjera sovrane mund t’i përshtaten përkufizimit të Putinit. Kohët e fundit ai ndezi kambanat e alarmit duke komentuar se i gjithë ish-Bashkimi Sovjetik ishte historikisht territor rus.
As nuk është e qartë nëse oreksi i Putinit për rimarrjen e tokave ruse është i kufizuar në 14 shtetet jo-ruse post-sovjetike. Rusia Perandorake dikur sundonte gjithashtu Finlandën dhe Poloninë, ndërsa Perandoria Sovjetike pas Luftës së Dytë Botërore u shtri në Europën Qendrore dhe përfshinte Gjermaninë Lindore.
Një gjë është e qartë: nëse ai nuk ndalet në Ukrainë, ambiciet perandorake të Putinit me siguri do të rriten.
/abcnews.al
