Loading ...
Një bilanc prej më shumë se 400 aktivitetesh, por mbi të gjitha, një kontribut që duhet parë përtej shifrave: te njerëzit, bashkëpunimet dhe lidhjet kulturore mes Shqipërisë dhe Italisë.
Largimi i Alessandro Ruggera-s nga Tirana, për të vijuar karrierën e tij në Vjenë, shënon fundin e një kapitulli në drejtimin e Institutit Italian të Kulturës në Shqipëri. Është një moment që meriton të shërbejë jo thjesht si një rast për të renditur aktivitetet e realizuara, por edhe për të reflektuar mbi atë që mbetet pas punës së një institucioni kulturor dhe të njerëzve që e drejtojnë atë.
Bilanci i periudhës së tij në Tiranë përfshin më shumë se 400 aktivitete në fushën e artit, muzikës, filmit, Librit, promovimit të gjuhës italiane dhe bashkëpunimit akademik. Një punë që ka sjellë në vëmendjen e publikut shqiptar krijimtarinë dhe kulturën italiane, duke krijuar hapësira takimi për artistë, intelektualë, studentë dhe institucione të të dy vendeve.
Një vend të rëndësishëm në këtë angazhim ka zënë edhe mbështetja për studentët shqiptarë që zgjedhin Italinë për të vijuar studimet, duke kontribuar në forcimin e lidhjeve akademike dhe të mundësive për shkëmbim.
Por suksesi i një institucioni kulturor nuk matet vetëm me numrin e aktiviteteve që organizon. Ai matet sidomos me gjurmën që lë te njerëzit, me bashkëpunimet që krijon dhe me urat që ndërton mes dy kulturave.
Një koncert përfundon, një ekspozitë mbyll dyert, një festival i lë vendin aktivitetit të radhës. Por njohjet, miqësitë profesionale, projektet e përbashkëta dhe mundësitë që lindin prej tyre mund të zgjasin shumë më tepër. Një student që gjen një mundësi studimi në Itali, një artist shqiptar që krijon kontakte me kolegë italianë, një institucion që nis një bashkëpunim të ri apo një i ri që afrohet me gjuhën dhe kulturën italiane, janë pjesë e një ndikimi që nuk mund të përmblidhet në statistika.
Kjo është edhe arsyeja pse diplomacia kulturore ka një rëndësi të veçantë në marrëdhëniet mes dy vendeve. Ajo nuk është vetëm prezantim i traditave, artit dhe vlerave të një kombi përtej kufijve të tij. Është, mbi të gjitha, një mënyrë për të njohur më mirë njëri-tjetrin, për të ndërtuar besim dhe për të krijuar terrenin e nevojshëm për bashkëpunime që shkojnë përtej kulturës, duke prekur arsimin, shkencën, ekonominë dhe jetën shoqërore.
Shqipëria dhe Italia kanë një marrëdhënie të veçantë, të ndërtuar mbi afërsinë gjeografike, historinë, shkëmbimet njerëzore dhe lidhjet e shumta mes dy shoqërive. Në këtë marrëdhënie, institucionet kulturore kanë një rol që nuk duhet nënvlerësuar. Ato e bëjnë këtë afërsi më të prekshme, i japin përmbajtje dhe e kthejnë atë në mundësi konkrete për brezat e rinj.
Tashmë, Ruggera vijon rrugëtimin e tij profesional në Vjenë. Për Tiranën, ky është një ndryshim në drejtimin e institucionit, por jo një arsye për të ndërprerë apo harruar lidhjet e krijuara. Përkundrazi, një nga treguesit e suksesit të diplomacisë kulturore është pikërisht vazhdimësia e saj, pavarësisht ndryshimeve në drejtimin e institucioneve.
Në fund, drejtuesit vijnë dhe largohen, mandatet përfundojnë dhe qytetet bëhen pjesë e kujtimeve profesionale. Por puna e bërë me përkushtim mbetet në njerëzit që ka afruar, në idetë që ka nxitur dhe në bashkëpunimet që vazhdojnë të japin fryte.
Ndoshta ky është edhe vlerësimi më i drejtë për një drejtues të një institucioni kulturor: jo vetëm sa aktivitete ka organizuar, por sa ura ka arritur të ndërtojë dhe sa prej tyre do të vazhdojnë të qëndrojnë edhe pasi ai të jetë larguar. Sepse kultura ka një cilësi që e bën të veçantë: ajo nuk njeh kufij dhe as nuk mbyllet me përfundimin e një mandati. Ajo jeton përmes njerëzve dhe marrëdhënieve që krijon.
