Loading ...
Ka vende që nuk maten me hartë, por me njerëzit që zgjedhin t’u rikthehen. Bërxulla, në këtë rrëfim njerëzor mes shqiptarësh dhe italianësh, nuk është thjesht një ndalesë. Është një pikëtakim historish, sakrificash, dashurie dhe identiteti.
Udhëtimi nis me zbritjen në Bërxullë dhe pritjen e ngrohtë që na rezervon Ilaria në lokalin e saj. Një italiane që ka zgjedhur Shqipërinë jo si aventurë të përkohshme, por si shtëpi. Në prezantimin e saj ndihet qartë ai emocion që kanë njerëzit kur flasin për një vend ku kanë gjetur mundësi, qetësi dhe njerëzi. Shqipëria për të nuk është vetëm një destinacion; është një zgjedhje jete.
Por surpriza më e madhe mbetet vetë Bërxulla. Dikur e perceptuar si një zonë periferike pranë Tiranës, sot ajo shfaqet si një fshat modern, me rrugë të asfaltuara, shtëpi të rindërtuara dhe vila cilësore që nuk kanë asnjë diferencë me provincat italiane ku jeton një pjesë e madhe e emigrantëve shqiptarë. Në shumë aspekte, panorama e sotme e Bërxullës të jep ndjesinë e një realiteti europian në zhvillim, ku investimet, kthimi i emigrantëve dhe ndryshimi ekonomik kanë transformuar tërësisht zonën.
Më pas vjen historia e Genci Siprit, një histori që shumë shqiptarë e njohin nga afër. Italia dikur ishte toka e ëndrrave, vendi ku mijëra shqiptarë kërkuan dinjitet, punë dhe një të ardhme më të mirë. Genciu rrëfen vitet e emigrimit, sfidat dhe sakrificat, por edhe momentin e kthimit në Shqipëri. Një kthim që nuk vjen si dorëzim, por si bindje se vendi yt mund të bëhet sërish mundësi.
Në këtë mozaik emocionesh hyn edhe historia e dhëndrit shqiptar dhe nuses italiane, një bashkim kulturash që sot shihet gjithnjë e më shpesh. Dikur shqiptarët largoheshin për t’u përshtatur me botën; sot duket sikur bota po afrohet me Shqipërinë. Në këtë familje, diferencat kulturore nuk shihen si pengesë, por si pasuri.
E qershia mbi tortë e kësaj familjeje të re italo-shqiptare është vogëlushi Diego. Kur dëgjon emrin e tij, mendimi i parë është se ndoshta ia ka vendosur e ëma italiane. Por jo. Emrin ia ka zgjedhur i ati shqiptar, një tifoz i zjarrtë dhe, si shumë shqiptarë të viteve ’90, tepër i apasionuar pas historisë legjendare të Diego Maradonës. Një detaj sa i bukur aq edhe simbolik, që tregon sesi kulturat ndërthuren natyrshëm në jetën e përditshme dhe krijojnë identitete të reja, pa humbur emocionet dhe kujtimet që secili sjell nga e shkuara e vet.
Një moment i veçantë mbetet intervista me zonjën Sipri, e cila flet për marrëdhënien mes vjehrrës shqiptare dhe nuses italiane. Në rrëfimin e saj ka ngrohtësi, humor dhe traditë. Përcjellja nga shtëpia në Bërxullë merr simbolikën e mikpritjes shqiptare, një vlerë që vazhdon të mbetet ura më e fortë mes kulturave.
