Loading ...
BARI- Anna Dalfino, bashkëshortja e ish-kryebashkiakut të Barit, Enrico Dalfino, ka rrëfyer emocionet dhe vështirësitë që përjetoi familja e saj gjatë eksodit masiv të shqiptarëve në vitin 1991 drejt shtetit fqinj.
Në një intervistë për emisionin “Të gjitha rrugët të çojnë në Romë” të gazetarit Artur Nura në ABC News, ajo tregoi se bashkëshorti i saj ishte i vendosur të ndihmonte shqiptarët dhe se nuk la asgjë pa bërë për t’u ardhur në ndihmë.
Anna kujtoi momentet kur Dalfino kthehej në shtëpi i rraskapitur pas angazhimit në stadium, ku ishte përpjekur veçanërisht të ndihmonte gratë dhe fëmijët.
Ajo tha se përplasja me pushtetin qendror dhe Presidentin italian Francesco Cossiga ishte një moment i vështirë, por Dalfino mbeti i qartë dhe i palëkundur në vendimin e tij.
Sipas saj, Enrico Dalfino ishte gjithmonë një njeri me dyer të hapura për njerëzit në nevojë dhe nuk i thoshte “jo” askujt që kërkonte ndihmë.
Në 35-vjetorin e asaj ngjarjeje, Anna Dalfino shprehet krenare për të shoqin dhe për faktin se historia po e nderon sot modelin e tij të humanizmit dhe mikpritjes.
Intervista e plotë:Artur Nura : Mirë, atëherë të fillojmë? Zonjë, si ndiheni sot, në përkujtim të 35-vjetorit, të asaj ngjarjeje në të cilën bashkëshorti juaj u përball me guxim ndaj një situatë shumë të vështirë?
Anna Dalfino : Sinqerisht, një pyetje e bukur, sepse është një pyetje që më është bërë qindra herë, por humori ka ndryshuar në këtë periudhë, le të themi, mjaft të rëndë. Madje tani më panë dhe thanë: “Anna, nuk të shohim si zakonisht, siç je ti, që bën 50 mijë gjëra”. Pse? Sepse gjeta në sirtar… e sheh? Dhe kjo është prova. Do ta lexoni ju…_
Artur Nura : Është shkruar nga Enrico Dalfino? Është shkruar nga bashkëshorti yt?
Anna Dalfino :Jo, unë e kam memorizuar, sepse ai ra në gjumë në divan me mua kur erdhi në orën tre të natës. U ndjeva vërtet keq… kur e pashë përsëri, është e vërtetë, është e vërtetë.
Artur Nura : Por sigurisht që kanë qenë ditë shumë të vështira për bashkëshortin tuaj, por edhe për ju dhe familjen. Si i kujtoni ato momente të vështira, kur ai duhej të luftonte, politikisht duke folur, për fatin e këtyre njerëzve, për të cilët ai thoshte: “Jane persona…”?
Anna Dalfino : Fati është atje. Ky është rezultati. Ai kishte vendosur. Nuk la asgjë pa bërë. Tha: “Unë e kam vendosur”. Prandaj, mendoj se një vendim i tillë ishte më se i mjaftueshëm. Kështu që, kur erdhi, ishte i rraskapitur, ra në gjumë me kokën… Në fakt, sytë më djegin shumë, sepse e kam ende skenën para syve, e kupton…
Artur Nura : Nga këndvështrimi jashtë familjes, ai tregoi shumë guxim. Shkoi në stadium, u përpoq të nxirrte jashtë stadiumit gra dhe fëmijë…
Anna Dalfino :Diçka që askush tjetër nuk mund ta kishte bërë. Sepse, përveçse kishte atë gjë, le të themi… Ah, të më përshëndeste zëvendëskryetarja e bashkisë…
Unë quhem Anna sepse jam mësuar të luaj tenis, kam bërë një mijë gjëra, gjatë gjithë jetës sime… Jo, Enriko ishte gjithmonë i qetë, shumë i drejtpërdrejtë. I kishte idetë e qarta, nuk kishte gjëra të tjera në mendje, vetëm atë që kishte vendosur.
Fatkeqësisht, fitoi, le të themi, pushteti qendror, jo pushteti vendor. Më pas shkuam të takonim Francesko Kosigen. Shkova edhe unë me fëmijët e mi, dhe Kosiga, në thelb, nuk është se pati ndonjë…
Artur Nura : Dhe vazhdojmë t’u përcjellim telespektatorëve shqiptarë përvojën tënde te atyre viteve.
Anna Dalfino : Enriko ishte i kënaqur, ishte një kontribut i bukur, gjynah që përfundoi shpejt, gjynah. Dhe, pra, e përsëris se, sigurisht, ai ishte, në kufijtë e së mundshmes, i qetë, vërtet i qetë. E di çfarë do të thotë? Është e qartë se kur vinte në shtëpi kishte edhe kufizimet e veta për sa i përket ushqimit.
Artur Nura: Pas Romës, si e perjetoi ai atë ngjarje me Presidentin Italise? Si e përjetoi ai personalisht? Në mënyrë dramatike, në mënyrë racionale?
Anna Dalfino : Jo, në mënyrë të qartë. Dhe ky është thelbi. Thelbi i asaj që ai donte të bënte. Dhe unë, fatmirësisht, arrita të kopjoja atë që ai kishte shkruar mbi tavolinë, ku ishim në orën tre të natës. Pra, ishte vërtet një aventurë.
Në fakt, kur e lexova, thashë: “Unë e njoh Enrikon, e njoh”. Dhe pastaj thashë: “Ai ka vendosur, prandaj është e kotë”. Por kur shkuam te Kosiga, objektivisht, ishte një… Si të them, ishte një moment… Sepse ai ishte shumë i edukuar, shumë respektues. Prandaj bëri një zgjedhje të vendosur për atë që bëri.
Artur Nura : Ndërkohë, le të themi se koha, historia, po i japin të drejtë atij dhe jo Presidentit të Republikës Italiane. Ky përkujtim, i 35-ti, është një dëshmi e kësaj, apo jo? Si ndiheni ju për këtë?
Anna Dalfino :Jo, unë ndihem gjithmonë mirë, sepse Enriko ka qenë gjithmonë… Që kur e kam njohur, luanim bashke… Ai merrej me kanoe, unë luaja tenis në nivel agonistik. Prandaj ishim shumë në harmoni me sportin. Dhe kështu kishim të njëjtat… si të them, të njëjtat intensitete, le të themi, shkonim shume mirë…
E kuptove çfarë doja të thoja? Të njëjtën qartësi në marrëdhënien sportive. Dhe ai më linte të bëja gjithçka që doja, sepse e dinte që isha e vendosur. Unë fitoja garat, domethënë… Dhe njësoj edhe ai. Prandaj ishte një marrëdhënie shumë e bukur që sillte… A mund të të them edhe një fjali tjetër?
Ai thoshte: “Anna, marrëdhënia jonë është e bukur, e di pse?”
Artur Nura : Sepse edhe ti e njihje atë po aq mire?
Anna Dalfino : Unë personalisht… Ti je i vogël. Ai ishte shumë…
Artur Nura: Ai është një model për të gjithë politikanët e Barit, nga sa kuptoj unë. Për njerëzit që vijnë këtu për të përkujtuar atë ngjarje. Ata e respektojnë atë. E gjithë kjo ngjarje respekton atë, atë që ai bëri.
Anna Dalfino : Sigurisht, ka qenë gjithmonë ai, sepse ai gjithmonë u ka dhënë një dorë të gjithëve. Nuk i ka thënë kurrë “jo” askujt. Dhe unë jam dëshmitarja e parë, mund të them, për gjithçka që doja. Sepse, e përsëris, na mungon shumë.
Artur Nura: Mungon shumë, është krejt e natyrshme. Në kuptimin që nuk na mungon vetëm si njeri, sepse ai ka lënë këtë model. Dhe duket se ky model respektohet dhe nderohet. Kështu që ka lënë shumë gjëra të bukura.
Anna Dalfino :Një sinjal, më fal, ka lënë, le të themi, një sinjal shumë të fortë.
Dhe është normale që duhet të vazhdoj ta mbaj unë pak… Sepse kam dy fëmijë te mbarë…
Artur Nura: Njërin e kam intervistuar tashmë për programin tonë. Doktoreshë Lidian e kemi intervistuar. E kemi intervistuar gjatë paradites.
Anna Dalfino : Doktoresha ka ardhur edhe këtu. Është vërtet e tmerrshme, shiko… Po edhe djali Giuseppe qe është avokat…
Artur Nura : Giuseppe-n e kemi intervistuar disa herë.
Anna Dalfino :Po?
Artur Nura : Po, personalisht e kam intervistuar.
Anna Dalfino :Po, Giuseppe… Giuseppe-së i pëlqen të merret me këto gjëra. Është shumë i afte… Avokat. ishte shumë i afërt me të atin, shumë… Shumë i zoti. Merret shumë me fëmijët, familjen dhe gjithçka…Duhet të jem e lumtur.
Artur Nura : Shiko, pak… Edhe unë mendoj se duhet të jesh e lumtur, sepse bashkëshorti yt, babai i fëmijëve të tu, tashmë është edhe, si të thuash, “babai” i një institucioni shumë interesant, shumë, le të themi, të mikpritjes së Barit, që i ka rrënjët në historinë e Barit, apo jo? Të banorëve të Barit. Ai e ka respektuar këtë: të mikpresë njerëzit në nevojë.
Anna Dalfino : Gjithmonë i pranishëm, gjithmonë, gjithmonë në dispozicion. Unë kam qenë këshilltare bashkiake dhe, kur isha pranë tij, shkoja ta takoja, t’i çoja lajmet, sepse edhe pse isha bashkëshortja e tij, kisha këtë lidhje pune me të. Por ai… Gjithmonë i kishte dyert hapur. Njerëzit e varfër që i afroheshin… ai i kënaqte të gjithë. Dhe nëse nuk mund t’i kënaqte, telefononte…
Artur Nura : Ai i kënaq edhe sot, eh? Edhe kjo ngjarje, organizime duhet ta kënaqë atë dhe ju.
Anna Dalfino :Dhe kur shikonte se nuk arrinte dot, ma linte mua detyrën. Dhe kështu vinin tek unë, sepse unë më pas kisha një shoqatë, kështu që ai ka qenë shumë pranë meje edhe në këtë aspekt të jetës.
Artur Nura : Unë ju falënderoj, zonjë, që u përcollët telespektatorëve tanë përvojën tuaj për Bashkeshortin tuaj dhe kryetarin e bashkise se Barit ne ato dite te veshtira…
