Loading ...
Arabia Saudite po përshtat mënyrën se si eksporton naftën drejt tregjeve ndërkombëtare, ndërsa pasiguria rreth Ngushticës së Hormuzit dhe Detit të Kuq po rrit rëndësinë e rrugëve alternative për transportin energjetik.
Në këtë strategji të re, Egjipti po fiton një rol gjithnjë e më të rëndësishëm, veçanërisht përmes terminalit të Sidi Keririt në Mesdhe dhe sistemit të tubacioneve SUMED.
Fokusi aktual është te menaxhimi i ngarkesave saudite për muajin shtator. Saudi Aramco ka kaluar për disa klientë aziatikë në një shpërndarje më fleksibile dhe ad hoc të sasive, në vend të procesit standard mujor.
Ky ndryshim tregon vështirësitë që po has Arabia Saudite në planifikimin e eksporteve, në një periudhë kur dy prej arterieve më të rëndësishme detare për tregtinë globale të energjisë janë nën presion.
Problemi kryesor për Riadin është gjeografik. Në lindje ndodhet Ngushtica e Hormuzit, përmes së cilës kalon një pjesë e madhe e naftës së eksportuar nga Gjiri Persik. Në perëndim ndodhet Deti i Kuq, ndërsa më në jug është Bab el-Mandeb, ku rreziqet për anijet tregtare kanë komplikuar transportin.
Në këtë situatë, Egjipti ofron një alternativë strategjike.
Përmes sistemit SUMED, nafta bruto mund të transportohet nga zona e Ain Sokhnës në Detin e Kuq drejt Sidi Keririt në bregdetin mesdhetar të Egjiptit. Kjo rrugë lejon shmangien e Bab el-Mandeb dhe redukton varësinë nga itineraret tradicionale detare.
Aramco ka ofruar tashmë ngarkesa me pikë ngarkimi në Sidi Kerir. Për blerësit aziatikë, megjithatë, ky opsion sjell një ndryshim të rëndësishëm në ekonominë e transportit. Pasi nafta arrin në Mesdhe, ajo duhet të përshkojë një rrugë më të gjatë detare për të mbërritur në tregjet e Azisë.
Kjo situatë po tërheq vëmendje të veçantë edhe në tregun e transportit detar.
Sa më shumë fuçi të transportohen përmes rrugëve më të gjata ose më komplekse, aq më shumë rriten “ton-miljet” e kërkuara. Kjo mund të kufizojë kapacitetin e disponueshëm të cisternave për periudha më të gjata dhe të ndikojë në ekuilibrin e tregut të transportit midis Gjirit Persik, Mesdheut dhe Azisë.
Përdorimi i Sidi Keririt nuk do të thotë se ky terminal do të zëvendësojë qendrat kryesore saudite të eksportit. Megjithatë, ai tregon se Riadi po përpiqet të krijojë alternativa në rast se një prej arterieve kryesore detare bëhet më e vështirë për t’u përdorur ose shumë e kushtueshme.
Në të njëjtën kohë, përdorimi më i madh i infrastrukturës perëndimore të eksportit të Arabisë Saudite dhe i rrjetit energjetik egjiptian i jep Riadit një nivel shtesë fleksibiliteti.
Korridori që lidh Detin e Kuq me Mesdheun përmes Egjiptit po shfaqet kështu si një alternativë strategjike ndaj varësisë nga Ngushtica e Hormuzit, ndërsa zhvillimet në transportin detar mund të kenë pasoja më të gjera për tregjet globale të naftës.
