Në Itali ekziston një histori që duket sikur ka dalë nga faqet e një romani: një vendbanim i dikurshëm, ku jeta lulëzonte, por që sot ruan vetëm gjurmë të së kaluarës. Çfarë ndodhi me këtë qytet dhe çfarë lidhjeje ka ai me Shqipërinë? Studiuesi dhe autori Alban Kraja sjell në vëmendje historinë e një lokaliteti italian, ku, sipas rrëfimit të tij, një përmbytje e madhe ndryshoi përgjithmonë fatin e banorëve. Viti 1823 shënon pikën e kthesës, kur jeta në këtë zonë mori fund dhe vendbanimi mbeti thuajse i braktisur.
Nga një hapësirë e banuar prej shekujsh, sot kanë mbetur vetëm pak gjurmë të së kaluarës, mes tyre edhe kulla e kambanës së kishës, si dëshmi e një jete që dikur ekzistonte aty.
Por historia bëhet edhe më intriguese kur në të shfaqet emri i Durrësit. Pse një vendbanim në Itali lidhet me qytetin tonë bregdetar? Sipas Alban Krajës, emërtimi lidhet me Durrësin, të cilin ai e përshkruan si një nga qendrat më të rëndësishme të Adriatikut dhe Mesdheut në histori. Rrëfimi na çon pas në kohë, te lëvizjet e shqiptarëve drejt Italisë, te udhëtimet përmes porteve të Adriatikut dhe te gjurmët që komunitetet shqiptare lanë përtej detit. Disa prej tyre u vendosën në Itali, ndërsa të tjerë, sipas studiuesit, ruajtën lidhjet me atdheun.
Një tjetër pikë e rëndësishme e kësaj historie është Chieti, qyteti italian që lidhet me kujtesën historike të familjes Kastrioti dhe me gjurmët e shqiptarëve në Gadishullin Apenin. Çfarë lidhjesh historike ekzistojnë mes Durrësit, Italisë dhe pasardhësve të Skënderbeut? Si u ruajtën këto gjurmë ndër shekuj dhe sa prej tyre njihen sot?
Një histori e mbështetur te kujtesa, migrimi dhe trashëgimia, që na fton të shohim përtej kufijve të sotëm dhe të zbulojmë lidhjet e hershme mes dy brigjeve të Adriatikut.


