Loading ...
BARI- 35-vjetori i mikpritjes së Barit ndaj shqiptarëve është përkujtuar me një aktivitet që riktheu në vëmendje një prej momenteve më të rëndësishme të afrimit mes dy popujve.
Presidenti i Portit të Barit, Francesco Mastro, i ftuar në emisionin “Gjithë rrugët të çojnë në Romë” të gazetarit Artur Nura, tha se përkujtimi i kësaj ngjarjeje është një detyrim moral për të rikthyer në kujtesë ditën kur nisi një marrëdhënie e veçantë mes shqiptarëve dhe italianëve.
Mastro vlerësoi mikpritjen e qytetit të Barit, duke theksuar se në një moment kur një popull kërkonte ndihmë, qyteti nuk mungoi. Sipas tij, shqiptarët që u ndihmuan ndër vite u integruan në shoqërinë italiane dhe shumë prej tyre tashmë janë qytetarë italianë.
Në qendër të kësaj historie qëndron ish-kryebashkiaku i Barit, Enrico Dalfino, i cili, pavarësisht qëndrimeve kundër mikpritjes, vendosi të hapte dyert për shqiptarët. “Janë njerëz”, ishte mesazhi i tij, një qëndrim që është kthyer në simbol të solidaritetit dhe humanizmit.
Intervista e plotë:
Artur Nura : President, a mundem? Atëherë, mirëmëngjes dhe, ju lutem, na tregoni për ABC News se çfarë po organizoni këtë ditë, këtë mëngjes, në këtë vend.
Francesco Mastro : Këtë mëngjes e ndjemë si detyrim të përkujtonim atë që nuk ishte një ditë e bukur për askënd, por që gjithsesi ishte dita që nisi një marrëdhënie mes dy popujve të afërt, e cila ka vazhduar me kalimin e kohës. Ajo që them gjithmonë është se një qenie njerëzore vlerësohet për ndihmën dhe gatishmërinë që i jep nevojtarit. Ishte një popull që kërkonte ndihmë dhe ky qytet nuk mungoi. Njerëzit që u ndihmuan ditën ta shpërblejnë duke u integruar dhe duke e dashur këtë atdhe sikur të ishte i tyre. Dhe tashmë, për një pjesë të tyre, është vërtet i tyre; janë qytetarë italianë.
Artur Nura : Absolutisht, pikërisht këtë doja të thosha. Pra, njerëz që u integruan dhe u bënë pjesë e këtij populli. Personi që atë ditë e kuptoi këtë nevojë ishte pikërisht kryetari i bashkisë Enrico Dalfino, i cili, pavarësisht se i ishte urdhëruar e kundërta, tha: “Jo, këta njerëz duhet të mirëpriten”, sepse të mos harrojmë se janë njerëz dhe kjo është diçka që duhet ta kujtojmë gjithmonë. Të gjithë duhet të mësojmë nga kjo. Por sot, çfarë pllakate po përurohet?
Francesco Mastro : Pllakata është përuruar tashmë vite më parë, në vitin 1995, dhe sot ne përkujtojmë 35-vjetorin dhe, për këtë arsye, rinovojmë atë që është përqafimi i dy popujve që tani janë një i vetëm. Populli italian dhe populli shqiptar kanë qenë gjithmonë një popull. Këto janë raste që ritheksojnë bashkimin mes dy popujve që tashmë janë shkrirë në një. Italia dhe Shqipëria janë një gjë e vetme. Këtë nuk e them vetëm unë.
Artur Nura : I bashkohem me kënaqësi reflektimit tuaj, por do të doja t’u sillja telespektatorëve tanë edhe një retrospektivë të asaj që ndodhi me kryetarin e bashkisë së asaj kohe. Me këtë vullnet që ju e përmendët me të drejtë, nuk është se gjithçka shkoi vaj. Edhe ai u desh të përballej me situata të vështira.
Francesco Mastro :Shumë të vështira. Atë shprehje, “janë njerëz”, ai u desh ta thoshte sepse qeveria nuk ishte, le të themi, e prirur ndaj asaj lloji mikpritjeje. Kishte qëndrime të ndryshme që nuk donin të hapeshin dyert. Kryetari i bashkisë refuzoi. Kryetari tha: “Unë këtë gjë nuk e bëj, unë i mirëpres”. I sistemuam, u sistemuan sigurisht aq sa ishte e mundur, por i gjithë qyteti kontribuoi. Dhe më pas pamë se si ndodhi. Pra, ai kryetar bashkie tregoi forcë karakteri dhe, mbi të gjitha, forcën e pushtetit institucional që përfaqësonte. Por ai përfaqësonte edhe kodin e mikpritjes së Barit, sepse historia, për aq sa e kam njohur edhe unë, tregon se mikpritja vjen nga kohët e lashta për Barin, dhe këtë e kemi edhe ne, në fakt.
Artur Nura : Ne, ashtu si ju, kemi jetuar gjithmonë me ndjesinë e Adriatikut, të detit Adriatik, i cili është një mjet dialogu mes popujve. Këtë e kishte kuptuar Dalfino, ndoshta të tjerët jo aq shumë. Dhe, sidomos në Romë, sepse, siç e shihni, ajo që më thoni ju është pikërisht ajo që ka ndodhur.
Francesco Mastro :Bari, ashtu si edhe Shqipëria, ka përjetuar shekuj të tërë kalimesh ndërkufitare, njerëz që shkonin dhe ktheheshin drejt Lindjes dhe nga Lindja. Pra, kultura adriatike, domethënë portet janë bërë nga njerëz që shkojnë dhe vijnë. Ne jemi mësuar me këtë.
Artur Nura : Jam plotësisht dakord. Por po flas për kohë të lashta, jo vetëm për ato të romakëve. Në vitin 1200 ekzistonte kodi i mikpritjes, “Të gjithë janë barezë”, apo jo?
Francesco Mastro :Të gjithë. Shikoni, kur shkohej në kryqëzata, ndalohej këtu dhe nuk ishte vetëm një fluks drejt Lindjes. Edhe nga Lindja, njerëzit që luftonin vinin këtu dhe gjendeshin miq me njëri-tjetrin. Luftonin në Tokën e Shenjtë, por më pas, sapo mbërrinin këtu, nga kureshtja, nga ato që kishin dëgjuar, gjendeshin miq. Kuptuan se të flisje edhe në gjuhë të ndryshme, duke ardhur nga vende të ndryshme, ishte diçka që ndodhte mes qenieve njerëzore, mes njerëzve.
Artur Nura : Mes njerëzve. Kjo është një institucion. Duhet ta përsërisim tashmë: janë njerëz. Ne duhet t’ua përcjellim telespektatorëve tanë këtë kod tuajin të mikpritjes me të cilin na pritët ne, shqiptarët, në vitin 1991, por edhe sot për telespektatorët tanë shqiptarë.
Ne po ju ndjekim këto ditë, pasi edhe kryetari i bashkisë, bashkia, do të jenë të pranishëm. Ka edhe në mbrëmje aktivitetin artistik të Jasmine, kështu që do t’ju ndjekim për t’u treguar telespektatorëve tanë atë që po bëni. Urime për gjithçka.
Francesco Mastro :Faleminderit juve.
