Loading ...
Raffaella Maschione, murgesha nga Napoli me 10 vjet përvojë, ndodhet në Babicë e Madhe prej pesë muajsh për të shërbyer fëmijët dhe komunitetin lokal. Ajo zhvillon aktivitetet sportive, por edhe praktike në kuzhinë me fëmijët si përgatitjen e picave dhe ëmbëlsirave, duke u mësuar respektin, bashkëpunimin dhe aftësi praktike. Maschione është gjithashtu infermiere dhe mbështet komunitetin në rastet e nevojës, duke bashkëpunuar me mjekun lokal dhe spitalin e Vlorës.
Pjesë nga intervista
Raffaella Maschione: Jam Raffaella Maschione. Vij nga Napoli dhe jam këtu vetëm prej 5 muajsh.
Artur Nura: 5 muaj, por sa kohë keni qe jeni bere murgeshë?
Raffaella Maschione: Eh, 10 vjet.
Artur Nura: Ku keni shërbyer më parë?
Raffaella Maschione: Fillimisht në Assisi për 3 vjet, pastaj në Bari për 4 vjet, dhe në provincën e Salernos dhe, pranë shenjtërores së Pompeit për 3 vjet të tjera.
Artur Nura: Pse ju sollën në Shqipëri, në Babica e Madhe?
Raffaella Maschione: Më kërkuan të isha e gatshme të shërbeja këtë tokë dhe fëmijët e kësaj toke, dhe thashë menjëherë po. Kam qenë këtu rreth 14 vjet më parë, kur isha ende vajzë, këtu me motrat, dhe u dashurova me këtë realitet. Ka qenë gjithmonë dëshira ime të kthehesha.
Artur Nura: Jeni e kënaqur me këtë jetë në këto 6 muaj?
Raffaella Maschione: Shumë, shumë e kënaqur.
Artur Nura: Pashe kur vinin fëmijët, të përqafonin; ishte një dashuri shumë e veçantë. Pse?
Raffaella Maschione: Unë jam me ta çdo ditë. Jam trajnerja e tyre e volejbollit, kryesisht me vajzat, por edhe me djemtë, sepse unë kam luajtur futboll dhe ka një lidhje shumë të bukur. Përmes sportit ndërtohen lidhje të rëndësishme: mësohet respekti për rregullat dhe për shokun me të cilin luan. Mësohet të inkurajosh personin pranë teje. Sporti është një mënyrë për të transmetuar vlera të miqësisë, përulësisë dhe guximit, dhe përpiqemi të rrisim fëmijët.
Artur Nura: Pse kemi zgjedhur këtë vend për intervistën?
Raffaella Maschione: Sepse këtu organizojmë laboratorin e kuzhinës. Çfarë bëjnë vajzat dhe djemtë? Kënaqen shumë një herë në javë duke punuar me brumë. Gatuhen pica, biskota, torta që mund t’i marrin në shtëpi dhe t’i tregojnë familjarëve. Është një mënyrë për të mësuar, për të kujdesur shtëpinë dhe gjërat, por edhe për t’u argëtuar: t’i ndotësh pak duart me brume është gjithmonë argëtuese.
Artur Nura: Në këto 6 muaj, keni krijuar miqësi me babiciotët, babiciotet e tjerë?
Raffaella Maschione: Mamat që sjellin fëmijët flasin pak me ne. Unë flas pak shqip, po mësoj. Baballarët janë më të zënë, vijnë kryesisht kur organizojmë festa ose shfaqje, siç ishte ajo e Krishtlindjes më 23 dhjetor. Kemi menyra per te njehur realitetin ketu. Pastaj Unë jam edhe infermiere, kështu që jam në dispozicion të komunitetit kur ka nevojë.
Artur Nura: Kur dikush ka nevojë për ju në fshat, ju thërrasin?
Raffaella Maschione: Po.
Artur Nura: Dhe nëse është një rast më i rëndë, i dërgoni në Vlorë?
Raffaella Maschione: Sigurisht, gjithmonë. Dërgimi është tek mjeku i ambulancës së fshatit ose spitali i Vlorës. Përpiqemi të punojmë në rrjet: për një të moshuar të shtrirë, për ndonjë trajtim apo djegie. Për gjithçka tjetër jemi gjithmonë në kontakt me komunitetin.
