Loading ...
Violonçelisti italian Jacobo Conoci ishte i ftuar në emisionin “Të Gjitha Rrugët të Çojnë në Romë” në ABC News, ku ndau me publikun shqiptar rrugëtimin e tij artistik dhe lidhjen e veçantë me Shqipërinë.
I lindur në Salento dhe i formuar në disa prej akademive më të njohura të muzikës në Itali, Conoci foli për njohjen e tij të parë me shqiptarët në fillim të viteve ’90, për historinë e dashurisë me bashkëshorten shqiptare dhe për projektin e tyre të përbashkët artistik që bashkon zërin dhe violonçelin në një urë kulturore mes Italisë dhe Shqipërisë.
Artistët kanë performuar në Shqipëri, Kosovë dhe Itali, duke sjellë në skenë traditën muzikore shqiptare përmes një qasjeje bashkëkohore, ndërsa theksojnë se synimi i tyre mbetet cilësia dhe përkushtimi në çdo koncert.
Artur Nura: Përshëndetje, ju jeni Jacob Oconoci. Mirëmëngjes, kënaqësi që ju shohim në Tiranë.
Jacob Oconoci: Faleminderit, faleminderit.
Artur Nura: Ndërkohë po hyjmë në Teatrin e Operës dhe Baletit. Një vend i rëndësishëm për qytetin.
Jacob Oconoci: Po, sigurisht.
Artur Nura: Ju jeni një italian nga Salento, apo jo?
Jacob Oconoci: Po, jam nga Salento. Kam lindur në një fshat të vogël në provincën e Leçes, ku ende jetoj me familjen time.
Artur Nura: Keni studiuar në Itali?
Jacob Oconoci: Po, një pjesë të studimeve i kam kryer në Konservatorin e Leçes, një pjesë tjetër në Milano dhe më pas në Firence, në akademi të ndryshme muzike. Përveç kësaj, kam marrë pjesë në disa masterclass në Itali dhe në Evropë.
Artur Nura: Kur keni dëgjuar për herë të parë për Shqipërinë dhe shqiptarët?
Jacob Oconoci: Herën e parë ka qenë në fillim të viteve ’90, kur shumë njerëz nga Shqipëria mbërritën në Itali. Më kujtohet periudha e anijeve, si Vlora. Isha i vogël, por ishte momenti i parë kur dëgjova për një vend që po dilte nga një situatë shumë e vështirë. Më pas kam njohur persona me origjinë shqiptare në zonën time, mes tyre edhe një kompozitor shqiptar që jeton në Leçe. Dhe pastaj kam njohur bashkëshorten time.
Artur Nura: Si e keni njohur?
Jacob Oconoci: E kam njohur gjatë një pune teatrore. Unë tashmë bashkëpunoja në një vepër bashkëkohore të shkruar nga ky kompozitor shqiptar. Ajo u thirr më vonë për të marrë pjesë në projekt dhe kështu u takuam.
Artur Nura: E keni njohur fillimisht si artiste apo si person?
Jacob Oconoci: Fillimisht si artiste, një artiste shqiptare. Por kur dashurohesh, të tërheq si ajo që është një person, ashtu edhe ajo që bën. Do të thosha të dyja.
Artur Nura: Bashkëshortja juaj sjell në repertor traditën e veriut të Shqipërisë. Keni vënë re veçori në karakter?
Jacob Oconoci: Unë e njoh atë si grua, prandaj nuk mund të përgjithësoj. Çdo person ka personalitetin e vet. Por mendoj se populli i veriut të Shqipërisë, edhe për arsye historike, ka zhvilluar një forcë të caktuar të brendshme.
Artur Nura: Cila ka qenë performanca juaj e parë së bashku?
Jacob Oconoci: Ideja për të formuar një duo zë dhe violonçel ka qenë e saja. Ajo ndiente dëshirën të rikthehej dhe të përvetësonte sërish kulturën muzikore të familjes së saj. Unë jam një person kureshtar, kështu që u përfshiva me kënaqësi.
Provuam dhe pamë se funksiononte edhe në nivel profesional. Nuk është gjithmonë e lehtë të punosh me partnerin e jetës, por përveç disa diskutimeve normale gjatë provave, gjithçka ka shkuar mirë. Ka qenë një përvojë e natyrshme dhe stimuluese.
Artur Nura: Keni performuar në Kosovë dhe në veri të Shqipërisë. Keni vënë re dallime?
Jacob Oconoci: Nuk kam vënë re dallime të mëdha. Në Gjakovë, në Kosovë, ishim të ftuar në një festival dhe atmosfera ishte shumë e gëzueshme. Ndoshta aty ndihej edhe më shumë dëshira për të jetuar plotësisht pas periudhave të vështira. Por kudo në Shqipëri kemi gjetur një publik të vëmendshëm dhe pjesëmarrës, sidomos sepse propozojmë një repertor që i përket traditës së tyre.
Artur Nura: Po në Itali? A është pritur mirë kënga shqiptare?
Jacob Oconoci: Po. Populli italian është shumë i ndjeshëm ndaj muzikës dhe këngës, që janë pjesë e ADN-së sonë kulturore. Edhe pse programi është në gjuhën shqipe, kemi gjetur gjithmonë një pjesëmarrje të madhe. Muzika popullore krijon menjëherë një empati me publikun.
Artur Nura: Mendoni se kjo përvojë artistike mund të rritet më tej, ndoshta duke u bërë një pikë referimi italo-shqiptare?
Jacob Oconoci: Ne përpiqemi thjesht të bëjmë mirë punën tonë, me cilësi dhe përkushtim. Ajo që mund të ndodhë varet nga shumë dinamika. Jemi tashmë të lumtur për koncertet që realizojmë dhe për vlerësimin që marrim. Nëse më pas mund të bëhemi një urë kulturore mes Italisë dhe Shqipërisë, do të jemi shumë krenarë.
