Njerëzit që i mbijetuan sfidave më të rënda se ajo e Covid-19: Nuk është asgjë para këtyre….

schedule13:15 - 30 Qershor, 2020

schedule 13:15 - 30 Qershor, 2020

Sado sfiduese, që ka qenë pandemia për studentët në të gjithë vendin dhe botën, ata kanë treguar një forcë befasuese për të vazhduar përpara. Në vend që t’i nënshtrohen frikës, ata e kanë përballuar çdo gjë me forcë duke reflektuar nga  ato çfarë kanë kaluar më përpara  dhe duke i zbatuar ato mësime në normalitetin e tyre të ri. Por nga vjen ajo forcë?

CNN përcjell disa komente të studenteve si si ata e  përballuan pandeminë.

Niles Francis

 

Covid-19  ka goditur gjeneratën time me shpejtësi të marramendëse. Dhe ndërsa ne mungojmë në maturë, udhëtime, diplomime  i kujtoj vetes gjithmonë që jam përballur me rrethana shumë më të këqija se kjo dhe kam dalë mbanë.

Kur isha 9 vjeç, babai im vdiq nga një tumor duke e detyruar nënën time të ishte nënë dhe baba për mua. Ajo tha që të qenit një nënë beqare nuk ishte një detyrë e lehtë, por ajo ia doli të më siguronte mua dhe motrës time një jetë të mirë dhe të sigurt.

Para 10 vitesh, në vjeshtën e vitit 2018, familja ime humbi gjithçka që kishin nga një zjarr që ra në shtepinë tonë. Për fat të mirë, ne nuk ishim në shtëpi kur filloi zjarri, kështu që pavarësisht se  humbëm gjërat tona materiale, ne kishim njëri-tjetrin. Por ne gjithashtu kishim një armë të fshehtë – njërëz të tjerë që na ndihmuan, na mbështetën dhe qëndruan pranë nesh në ato momente të vështira.

Nga telefonatat deri tek mbështetja financiare, pothuajse të gjithë të afërmit tanë na ndihmuan  dhe u siguruan që ne të kishim atë që na duhej. Edhe disa nga mësuesit e mi u u ofruan për të më ndihmuar duke na furnizuar me rroba, ushqime dhe pajisje shkollore për motrën time më të vogël dhe mua. Disa javë më vonë, ne kishim një shtëpi të re.

Vetëm një muaj pas zjarrit, nëna ime papritmas ndërroi jetë nga diabeti. Ishte shkatërruese humbja e nënës për mua.

Por vendosa të kthehem menjëherë në shkollë. Disa mësues më inkurajuan të  merja disa ditë pushimi, por unë e dija që nëna ime do të donte që unë të vazhdoja shkollën. Sigurisht, ishte një luftë, por edhe një herë miqtë e mi, familja dhe mësuesit  më erdhën në ndihmë  dhe u siguruan që unë të mbaroja  shkollën e mesme.

Unë jam me fat sepse kam njerëz afër vetes që më duan  dhe kanë investuar  në suksesin tim, Tragjedia personale nuk mundi të më ndalonte as Covid nuk do ta arrijë.

Airreona Godfrey

 

Imagjinoni të jetoni në një familje që përbëhet nga 10 persona dhe njëri prej tyre të infektohet me koronavirus. Brenda shumë pak  ditësh, pothuajse e gjithë  familja ime u infektua. Është e frikshme vetëm ta mendosh por në rastin tim u bë realitet.

Unë mezi prisja të festoja se bashku më të gjithë maturantët, mezi prisja diplomimin por Covid-19 ndëpreu endërrat e mia.

Në mes të marsit, njerku im u infektua nga virusi. Ai kishte ethe, të dridhura, dhimbje  të trupit për disa javë. Ndërkohë, vëllai im  më i madh rezultoi pozitiv  dhe pas tij u infektuan edhe  dy vëllezërit e mi të tjerë. Disa ditë më vonë, vëllezërit e mi të vegjël dhe unë filluam të përjetonim simptoma të ngjashme me gripin, derisa kuptuam që të gjithë ishim  infektuar.

Ndërsa vëllezërit e motrat e mia më të vegjël se unë kishin simptoma më të buta, ne mundoheshim të kujdeseshim për prindërit dhe vëllezërit më të mëdhenj. Sidoqoftë, vazhdoja ti përsërisja vetes se mund të ishte më keq: njëri prej tyre mund të vdiste por fatmirësisht  ata ia dolën.

As nuk kisha pse shqetësohesha për paratë pasi unë kisha punuar dhe kisha  fituar para më tepër për punën shtesë që bëja.

Julia Mead

 

Unë nuk kam frikë nëse sëmurem. Në moshën 3 vjeçare, u diagnostikova me tumor dhe pas 14 viteve kam arritur të shërohem nga tumori. Në moshën 13 vjeçare, unë u diagnostikova me epilepsi dhe vazhdoj sot e kësaj ditë të marr ilaçe.

Kështu që, kur filloi pandemia Covid-19, unë nuk u frikësova. E dini pse? Sepse kam  kaluar dhe kam mbijetuar shumë më shumë se kaq dhe madje më keq, dhe jam e sigurt se edhe populli amerikan mund t’ia dali. Pyetja, është se si.

Ndërsa nuk mund të jap një përgjigje për të gjithë, mund të them që muzika ka qenë një shpëtim për mua. Unë kam luajtur në  kitare për katër vite  dhe  tani po përpiqem të zgjeroj repertorin tim.

Unë jam gjithashtu me fat që përveç muzikës, kam mundësi të qëndroj në fshat me miqtë dhe familjen time.

Kohët e fundit, ata  realizuan një paradë në lagjen time, duke më uruar për  diplomimin  që unë nuk mund të merrja dot pjesë  dhe duke më kujtuar se unë  nuk jam harruar.

Pavarësisht se nuk mund të përjetoja kënaqësinë e gjimnazit, fshati është ajo çfarë do të mbaj mend gjithmonë edhe në kohët më të vështira./abcnews.al