Loading ...Borshi është “qendra e botës” për borshiotët. Kryeplaku Ridvan Hajdini, na tregon për historinë e Borshit, nga Bizanti, në katolicizëm dhe më pas pushtimi osman i kalasë së Borshit dhe shekujt nën okupim. Kontrolli i kalasë kalon nga borshioti Haxhi Bedo tek Ali Pashë Tepelena, që e kthen në një fortesë shumë të fuqishme në detin e jugut.
Në vitin 1914, Borshi digjet nga trupat greke. Borshioti Naim Kelleçi, na thotë se djegia e Borshit u bë në emër të fesë, por në të vërtetë, bashkëjetesa fetare dhe miqësia me himarjotët, këtu ka qenë e veçantë. Borshiotët ishin të pasur, me ar, toka, ullinj dhe agrume.
Borshiotët janë njerëz punëtorë dhe të zotë dhe toka këtu është pjellore. Zonjat e Borshit ishin ndër gratë e emancipuara të kohës, ndërkohë që lulëzonte edhe tregtia me hebrenjtë, që blinin qitro dhe shisnin grurë tek borshiotët.
Flamuri kuq e zi valëvitet në kalanë e Borshit dhe një borshiot e vendos vazhdimisht në kala.
Pas viteve ’90, emigracioni prek fshatin masivisht. Naim Kelleçi, është një ish-emigrant në Greqi që është kthyer.
“Malli dhe dashuria për vendin, shpresë për kthim,” thotë ai.
Mikaela Lala, një vajzë e re, menaxhere biznesi, na tregon se babai i saj u kthye nga emigracioni dhe hapi biznes këtu. E bija u shkollua për menaxhim biznesi dhe tani drejton hotelin dhe restorantin. Këtu është vija bregdetare më e madhe në zonë.
“Në bregdetin e jugut nuk ka asnjë plazh kaq të gjerë”, na thonë borshiotët. E folura e Borshit është gjithashtu e veçantë, ku Y zëvendësohet me I. Tradita e ullirit është gjithashtu e veçantë. Dikur duhet të kishe 40 rrënjë ullinj për t’u martuar.
Borshi, mes malit dhe detit, me këtë det të mrekullueshëm, ka edhe banorë mikpritës që e bëjnë të veçantë.
