Loading ...
Të nderuar teleshikues të ABC News, në emisionin e sotëm ju sjellim një histori të veçantë: historinë e një çifti italo-shqiptar, të cilët deri tani jua kemi prezantuar veç e veç, jo rastësisht, për të kuptuar më mirë interpretimin e eksperiencave të tyre për të njëjtën praktikë.
Sot jemi me Sonila Qesarakun dhe Fabian, bashkëshortë në jetë dhe në mision.
Ata nuk jetojnë më në Azi, por kanë zgjedhur të përqafojnë dhe të sjellin në Itali dhe në Shqipëri një filozofi që vjen nga kulturat aziatike, përmes asaj rruge të famshme të Mëndafshit, që nuk ka sjellë vetëm mallra, por edhe ide, praktika dhe filozofi jetese.
Një nga këto filozofi e ushtrojnë sot Sonila dhe Fabian në Torino dhe në Tiranë.
Artur Nura : Sonila, si mund ta prezantojmë këtë filozofi që ju tashmë e ushtroni në Shqipëri dhe në Itali?
Sonila Qesaraku : Nëpërmjet disa mjeteve dhe teknikave, disa prej të cilave i kemi mësuar në Azi — si për shembull terapia me tinguj me mësues tibetanë — ne ndihmojmë personat që ta sjellin trupin në harmoni dhe në ekuilibër. Sipas mjekësisë kineze, trupi dhe mendja janë gjithmonë të lidhura. Harmonia përfshin ekuilibrin trup-mendje-shpirt. Ne nuk i shohim këto të ndara.Nëse ka diçka që nuk shkon në trup, shpesh lidhet me një mendim limitues, me një emocion të papërpunuar, me një traumë, ose me faktin që shpirti nuk po bën atë që vërtet dëshiron.
Pra e shohim individin në çdo nivel. Kur diçka nuk shkon në jetën tonë, do të thotë që kemi dalë nga ekuilibri.
Artur Nura : Si quhet kjo në mënyrë më precize?
Sonila Qesaraku : Ne aktivizojmë vetëshërimin në trupin e personit. E ndihmojmë që, me burimet e veta të brendshme, të rikthehet në ekuilibër.
Ne flasim shumë në terma energjie.
Kur kam filluar të interesohem për këto praktika, kam pyetur një mjek se si e perceptonte ai këtë koncept.
Ai më tha: “Qeliza vetë është energji. Qeliza nuk mund të ekzistojë pa energji.”
Artur Nura : Këtë filozofi e mësuat gjatë udhëtimeve në Azi apo e kishit nisur më herët?
Sonila Qesaraku : Ne e kishim nisur në Itali me disa teknika. Kishim marrë pjesë në disa trajnime që na pëlqyen shumë dhe donim t’i thellonim.
Disa i kishim mësuar, por donim t’i perfeksiononim dhe sidomos të mësonim në vendet ku këto praktika kanë lindur, me mësues, mentorë dhe trajnerë vendas.
Kjo ishte një nga shtyllat kryesore të udhëtimit tonë në Azi.
Artur Nura : Kjo filozofi u mirëprit më shumë në Itali apo në Shqipëri?
Sonila Qesaraku : Në Itali ishte më e njohur, sepse për meditimin dhe këto praktika flitet prej kohësh. Njerëzit janë më të familjarizuar me konceptin e përgjegjësisë personale për mendimet dhe emocionet dhe me ndikimin që ato kanë në shëndet.
Por, për surprizën tonë, në Shqipëri u mirëprit shumë, me kuriozitet të madh dhe me përqafim të menjëhershëm.
Artur Nura : Si reagoi familja juaj kur vendosët të ndiqnit këtë filozofi, fillimisht në Itali e më pas edhe në Shqipëri?
Fabio Ive : Në fillim u habitën pak, sepse janë mësuar me punën klasike në kompani.
Por na mbështetën, sepse e kuptuan që ishte diçka që ne donim ta bënim me zemër për të ndihmuar njerëzit.
Artur Nura :Tani ju mbështesin vetëm, apo marrin pjesë edhe në aktivitetet tuaja?
Fabio Ive : Po, absolutisht. Si familja ime, ashtu edhe familja e Sonilës marrin pjesë në aktivitetet tona, si në Itali, ashtu edhe në Shqipëri.
Artur Nura: Tani të mbështesin, por a vijnë edhe për seanca?
Fabio Ive: Absolutisht, si familja ime ashtu edhe familja e Sonilës marrin pjesë në eventet tona. Pra, në Itali dhe gjithashtu në Shqipëri, meqenëse përmende Sonilën.
Artur Nura: A eshte e perpahur kjo kulture ne Itali?
Fabio Ive: Po, po, absolutisht. Por ekziston kjo, siç tha me të drejtë Sonila, që meditimi është një kulturë shumë e përhapur atje; për fat të mirë, mund të themi se kohët e fundit është përhapur edhe në Shqipëri.
Artur Nura : Sonila, në një vend si Shqipëria me një kulturë tolerance fetare, si është raporti yt personal me besimin?
Sonila Qesaraku : Nga familja jam Bektashie, por babai im ka qenë pilot ushtarak dhe, siç dihet, në ushtri zakonisht mbizotëronte ateizmi.
Jam rritur pa një praktikë fetare.
Më vonë, rrugëtimi im më ndihmoi të rindërtoj marrëdhënien me atë që ne e quajmë Zot — që për dikë mund të jetë fusha kuantike, për dikë energjia universale.
Diçka më e madhe se ne.
Në jetën e përditshme shohim sinkronicitete, siç thoshte Jung. Edhe takimi im me Fabian ishte një sinkronicitet.
Nëse atë ditë nuk do të isha vonuar në punë, ndoshta sot, pas 18 vitesh, nuk do të ishim bashkë.
Artur Nura : Keni 18 vite bashkë. Fëmijë, keni në plan?
Përgjigje Fabio Ive: Kur Zoti ta ketë thënë.
Ky është një çift jo si të gjithë të tjerët. Një çift që zgjodhi një rrugë jete të veçantë dhe sot po sjell rezultatet e kësaj rruge si në Itali, ashtu edhe në Shqipëri.
